Biz buradayız

Bugün deplasmanda Konyaspor’un Samsunspor karşısında oynadığı maç, öyle sıradan bir 90 dakika değildi. Sahada hem akıl vardı hem mücadele, hem de “biz buradayız” diyen bir takım kimliği.

İlk yarıya bakıyorsun… Konyaspor, ligin en iyi takım oyununu oynayan ekiplerinden Samsunspor’a karşı gram geri adım atmıyor. Her topa basan, temaslı oynayan, rakibin rahat pas yapmasına izin vermeyen bir yapı var. Öyle korkak, bekleyen bir takım değil; ne yaptığını bilen, planla oynayan bir Konyaspor izledik. Bu da deplasmanda kolay kolay görebileceğin bir şey değil.

Hücumda da boş bir takım yoktu sahada. İleri uçta topu tutan, kanatları oyuna sokan, bekleriyle destek veren bir düzen vardı. O yüzden zaten maç “kalecilerin çaresiz kaldığı” bir hale döndü. İki takım da golü istedi, iki takım da risk aldı. Tempo bir an bile düşmedi.

Savunma tarafında zaman zaman zor anlar yaşandı, kabul. Samsunspor çünkü gerçekten ne oynadığını bilen bir takım. Ama Konyaspor kırılmadı. Kritik anlarda yapılan müdahaleler, kalecinin oyunda kalması, takımın birbirine yardım etmesi. Bunlar hep bu direncin parçalarıydı.

Ve gelelim maçın en kritik anına…

Son dakikalar oynanıyor…

Halil Umut Meler düdüğü çalıyor ve penaltı kararı geliyor.

Açık konuşalım; bu karar, böyle bir mücadeleye yakışmadı. Maçın son bölümünde verilen bu penaltı, sahadaki emeğin önüne geçen bir karar oldu. Samsunspor zaten oynayan bir takım, böyle bir “ikrama” ihtiyacı yoktu.

Ama Konyaspor ne yaptı?

Yıkılmadı.

İtiraz etti belki ama oyundan kopmadı. Son ana kadar mücadele etti, pes etmedi. İşte bu çok önemli. Çünkü büyük takım dediğin, böyle anlarda sahada kalabilen takımdır.

Bugün Konyaspor şunu net şekilde gösterdi:

Bu takım kolay lokma değil.

Samsun gibi zor bir deplasmanda, güçlü bir rakibe karşı bu kadar net durabiliyorsan, bu ligde her maça ortaksın demektir. Skor ne olursa olsun, sahaya koyduğun karakter her şeyden daha değerlidir.

Kısacası…

Bugün Konyaspor sadece futbol oynamadı.

Direndi, mücadele etti ve en önemlisi sahada dimdik durdu.